نقش احتمالی دوز بالای ویتامینD  و اسیدهای چرب امگا 3 در کند نمودن سرعت پیشرفت دیابت نوع 1

هم اکنون نیاز شدیدی به شناسایی روشی ایمن و موثر برای جلوگیری از اختلالات اتوایمیون نظیر دیابت نوع 1 و یا تأثیر مثبت بر جلوگیری از پیشرفت این بیماریها احساس می‌شود. اسیدهای چرب امگا 3 و ویتامین D هر دو درمانهای ایمنی هستند که به ترتیب دارای اثرات ضدالتهابی و تنظیم کنندگی سیستم ایمنی هستند. گزارشات متعددی درباره‌ی اثرات بالقوه مثبت استفاده از این دو ماده برای دیابت وجود دارد.

اخیراً محققان چندین موسسه‌ی تحقیقاتی در ایتالیا با همکاری دکتر Ricordi  مدیرموسسه‌ی تحقیقات دیابت از دانشکده‌ی پزشکی دانشگاه میامی میلر، گزارشی در مورد یک پسر 8 ساله که به تازگی به دیابت نوع 1 مبتلا شده و تحت درمان با  دوز بالایی از ویتامین D  و اسیدهای چرب امگا 3 قرار داشت، ارائه نمودند. اطلاعات بدست آمده از کنترل قندخون، نیاز به تزریق انسولین و انسولین تولید شده‌ی توسط پانکراس این بیمار تا 16 ماه پس از تشخیص دیابت، در مجله‌ی اروپایی Review for Medical and Pharmacological Sciences منتشر گردید.

پس از تشخیص این بیماری، کودک در بیمارستان بستری گردید و آزمایش اتوآنتی بادی جزایر تایید نمود که این کودک به دیابت نوع 1 مبتلا می‌باشد. نتایج آزمایشات دیگر نشان داد که میزان ویتامین D  او پایین است و به همین دلیل تحت درمان روزانه با مکمل ویتامین D  قرار گرفت.

 در ماه پنجم پس از تشخیص، کنترل متابولیک بیمار به طور قابل توجهی بهبود یافته بود و نیاز او به تزریق انسولین خارجی کاهش یافت. درمان با دوز بالای اسیدهای چرب امگا 3 به عنوان یک استراتژی ضدالتهابی با هدف کاهش پیشرفت بیماری اتوایمیون (دیابت نوع 1) و جلوگیری از کاهش بیشتر عملکرد سلولهای بتا آغاز شد، هیچ عارضه‌ی جانبی نامطلوبی به دلیل درمان با امگا 3، گزارش نگردید و بیمار همچنان با رژیم غذایی مملو از فیبر و بدون گلوتن تغذیه می‌شد.

در 16 ماه پس از تشخیص، کنترل قند خون بیمار تنها با تزریق روزانه‌ی 1.5  واحد انسولین  یا 0.05واحد به ازاء هر کیلوگرم وزن بدن در روز عالی گزارش شد. این در حالیست که در ابتدای تشخیص  میزان 0.39واحد به ازاء هر کیلوگرم وزن بدن به این بیمار انسولین تزریق می‌گردید.

بررسی میزان C-peptide که بیانگر تولید انسولین بطور طبیعی توسط پانکراس است نیز نشان داد که مقدار این پپتید افزایش یافته است، میزان C-peptide درابتدای تشخیص برابر با 0.5  میلی گرم در میلی لیتر در حالت ناشتا بود که پس از درمان(ویتامین Dو اسیدهای چرب امگا 3) به  0.6  میلی گرم بر میلی لیتر در حالت ناشتا و 1.6  میلی گرم بر میلی لیتر پس از صرف غذا، افزایش یافته بود.

 بر اساس این داده‌ها، محققان پیشنهاد کردند که درمان با دوز بالایی از اسیدهای چرب امگا 3 و دوز بالایی از ویتامین D ممکن است موجب حفظ عملکرد سلولهای بتا شود، آنها تاکید کردند که به تحقیقات بیشتری در این زمینه نیاز دارند.

 دکتر Ricordi توضیح داد: نتایج تحقیقات بالینی اخیر ما بسیار دلگرم کننده است و از تحقیقات بالینی و پیش بالینی منتشر شده در مورد نقش امگا 3 و ویتامین D در دیابت و بیماری اتوایمیون حمایت می‌کند. اگر ترکیب درمان امگا 3 و ویتامین D بتواند پیشرفت دیابت نوع 1 را به تأخیر اندازد، انتظار  می‌رود که این درمان به حفظ ترشح طبیعی انسولین، کاهش استفاده از انسولین  تزریقی و بهبود کنترل متابولیسم و درنتیجه به حداقل رساندن خطرات مرتبط با ناثباتی قندخون کمک کند.

منبع:

www.diabetesresearch.org/new-findings-reinforce-possible-role-of-high-dose-vitamin-d-and-omega-3-fatty-acids-in-halting-type-1-diabetes-progression